قائم‌مقام كه منسوبان او همه بزندان افتادند و اموالشان بغارت رفت ميرزا مهدى نيز مستثنى نشده زندانى گرديد و بعد از چندى فرار كرده بقم گريخت و آنجا متحصن شد و عيال و اطفالش در تهران بخانهء مير محمد مهدى امام جمعه پناه بردند تا موقعى كه محمد شاه وفات كرد و در دوران ناصر الدّين شاه كه ميرزا تقى خان امير روى كار آمد وى بپاس محبتهائى كه از قائم مقام ديده بود بازماندگانش را مورد ألطاف خود قرار داده و ميرزا مهدى را در سنه 1265 از قم بتهران خواست و اموال و باغات و خانهايش را بوى رد كرد ، و چيزى نشد كه در سنه 1268 امير نيز به راه قائم‌مقام رفت و باز ميرزا مهدى و غيره بشكنجه افتادند . اين بود كه او در سنه 1269 تهران را ترك گفته بفراهان رفت ، و در ماه ذى الحجة الحرام اين سال در قريه آهنگران اين بلوك در 88 سالگى وفات كرد ، و جنازه‌اش را بقم آورده و در مقبرهء شيخان دفن كردند . و فرزندى از وى بنام حاج ميرزا محمد حسين 38 بازماند ( 1264 ج 5 ش 1052 ص 1741 ) . و عشرت كه تخلص شعرى او است نيز تخلص چند تن ديگر از شعرا است از آن جمله : 1 - سراج الدّين ابن مولوى عبد القادر لكهنوى . 2 - عشرت اللّه‌آبادى ، كه هر دو از شعراء هند و در شماره مذكور مجله مرقومه ( پاورقى ص 33 ) نوشته‌اند ، و غير آنها . و مرحوم ميرزا مهدى صاحب عنوان دخترى 38 داشته كه او زوجهء ميرزا على قائم‌مقام ( 1300 ) بوده . * ( 1189 - وفات مرحوم حاجى ملا اسد اللّه بروجردى ، رضى اللّه عنه ) * وى فرزند مرحوم حاج عبد اللّه و از اجلهء علما در عصر خود بوده ، و احوالش در « الروضة البهيّة » و « روضات الجنات » و غيره نوشته ، و در « قصص العلماء » در ضمن احوال حاج سيد محمد باقر بيدآبادى مطالبى راجع بوى نوشته كه بسيار از او دور و شأنش اجل از آن